Wanneer iemand langer dan 1 uur sport gaat die persoon toch nood hebben aan een dorstlesser. Water is een goed alternatief als dorstlesser omdat het geen calorieën, geen vet, geen suiker en geen cholesterol bevat maar de dag van vandaag heeft de smaak van een dorstlesser ook iets als het makkelijk moet binnen gaan .

Een goede dorstlesser moet een minimale hoeveelheid natrium (een bestanddeel van keukenzout) bevatten. Het verbetert de wateropname omdat natrium en koolhydraten samen geabsorbeerd worden in de darmen. Natrium stimuleert ook het dorstgevoel en zet daardoor aan tot drinken, en zorgt er voor dat vocht beter wordt vastgehouden en niet verloren gaat via urine. Als men alleen water drinkt tijdens inspanning dan zou dit de natriumconcentratie in het bloed doen dalen, met als gevolg een toename van de urineproductie en dus ook een toename van vochtverlies.

Een goede dorstlesser heeft  een neutraal smaak als dorstlesser (licht citroen) met de juiste osmolariteit. De juiste samenstelling en dosering van suikers (dextrose, fructose, sucrose en maltodextrine). De juiste hoeveelheid mineralen (Na, K, Mg, Ci). De juiste Ph (neutraal) om een maximale vocht en suiker opname te verzekeren.

Koolhydraten in een sportdrank helpen het bloedglucosegehalte in stand houden, vermoeidheid uitstellen en dus prestaties verbeteren. De aanbevolen hoeveelheid koolhydraten in een rehydrerende drank schommelt tussen 4 en 8% (40 en 80 g/liter). Bij warm weer moet minder geconcentreerd gedronken worden dan bij koud weer. Concentraties hoger dan 10% vertragen de maaglediging en kunnen maagdarm-klachten veroorzaken. Dranken die meer dan 10% koolhydraten bevatten worden dan ook niet beschouwd als rehydratiedranken maar wel als energiedranken. Ze zijn aangewezen bij minimaal vochtverlies (bv. koud weer) en wanneer extra koolhydraten nodig zijn.
Het soort suiker heeft weinig invloed op de vochtopname. Uitzonderingen hierop zijn fructose en galactose, die de opname van vocht vertragen en maagdarm-klachten (diarree) kunnen veroorzaken.

Tijdens het sporten is het belangrijk dat je vochthuishouding in balans blijft en dat je voldoende energie hebt. Sportdranken kunnen dan ook twee doelen (of een combinatie van de twee) dienen:

Het aanvullen van vocht in het lichaam waardoor de vochtbalans wordt hersteld of in stand wordt gehouden. Hierover gaat het eerste deel van dit dossier.

Het aanvullen van energie in de vorm van koolhydraten. Hierover gaat het tweede deel van dit dossier.

Sportdranken worden tegenwoordig zowel door (recreanten)sporters gedronken als ook door de consument als gewone dorstlesser. Sportdranken bestaan al meer dan 35 jaar. In eerste instantie zijn deze dranken ontwikkeld om de sportprestatie te verbeteren door het lichaam beter te hydrateren. De eerste sportdranken waren dranken bestaande uit een combinatie van water, koolhydraten en elektrolyten (dit zijn samengestelde stoffen die in een oplossing geheel of gedeeltelijk in ionen splitsen. Hiertoe behoren bijvoorbeeld de zouten die in sportdranken zitten). Tegenwoordig worden er naast koolhydraten en elektrolyten nog andere bestanddelen aan sportdranken toegevoegd. Vaak wordt door producenten van sportdranken aan deze bestanddelen een prestatieverbeterende werking toegeschreven. Hiertoe behoren onder andere cafeïne en taurine. In dit dossier bespreken we taurine, voor cafeïne wordt verwezen naar wetenswaar-dossier over koffie. Er valt een onderscheid te maken tussen sport- en energiedranken. Deze laatste groep kan een stimulerende werking hebben door de aanwezige cafeïne en suikers (koolhydraten).